Witaj!

Witaj na moim serwisie poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących funkcjonowania mediów i tworzenia reklamy w Internecie.
Zapraszamy do śledzenia naszego serwisu

Witaj!

Witaj na moim serwisie poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących funkcjonowania mediów i tworzenia reklamy w Internecie.
Zapraszamy do śledzenia naszego serwisu

Witaj!

Witaj na moim serwisie poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących funkcjonowania mediów i tworzenia reklamy w Internecie.
Zapraszamy do śledzenia naszego serwisu

Witaj!

Witaj na moim serwisie poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących funkcjonowania mediów i tworzenia reklamy w Internecie.
Zapraszamy do śledzenia naszego serwisu

Witaj!

Witaj na moim serwisie poświęconym mediom i reklamie. Znajdziesz tutaj wiele informacji dotyczących funkcjonowania mediów i tworzenia reklamy w Internecie.
Zapraszamy do śledzenia naszego serwisu

 

ŚCIŚLE POŁĄCZONE PROCESY

Animacja impliku­je trzy ściśle połączone ze sobą procesy: 1) proces odkrywania, 2) two­rzenia związków, 3) twórczości. Procesy te charakteryzują najbardziej istotne cechy animacji. Ważna jest tu spontaniczna aktywność jedno­stek i grup, zwłaszcza w społeczeństwach demokratycznych. Wyraża ona rosnące swobody obywatelskie i etapy kształtowania się społeczeń­stwa obywatelskiego. Chodzi o aktywność grup samorealizujących się, które własny los „biorą we własne ręce”.Animację można także traktować jako proces, dzięki któremu docho­dzi do aktywizacji jednostek i grup, ale przede wszystkim odkrywania w sobie sił twórczych i wyzwalania zachowań ekspresyjnych. Jest pro­cesem wspomagania dynamicznego wrastania jednostki i małych grup społecznych w kulturę grupy lokalnej czy regionalnej. Prezentowana publikacja Animacja współpracy środowiskowej jest pracą zbiorową pod redakcją dr hab. Marii Mendel, która łączy – z powo­dzeniem – kilka obszarów naukowych. Jej zainteresowania koncentrują się wokół pedagogiki społecznej i wczesnoszkolnej, a także pogranicza filozofii edukacji, socjologii wychowania i edukacji kulturalnej.

W NOWYCH WARUNKACH

W nowych dziś warunkach społeczno-politycznych i w decentralizu­jącym się systemie, umożliwiającym różne rozwiązania edukacyjne i różnorodne drogi tej edukacji, problemy powiązania szkoły ze środo­wiskiem lokalnym, partnerstwa rodziny z instytucjami pozaszkolnymi i poszkolnymi są wyzwaniem czasu i tradycji pedagogiki społecznej. Pe­dagogika społeczna zawsze w centralnym miejscu stawiała człowieka i jego siły, budując obraz człowieka podmiotowego i kreatywnego, któ­ry przekształca („melioruje”) środowisko siłami społecznymi w imię ideału – jak podkreślała Helena Radlińska i jej uczniowie, a wśród nich Aleksander Kamiński i Ryszard Wroczyński.Współpartnerstwo rodziny, szkoły i społeczności lokalnych (małych ojczyzn) w zakresie edukacji dzieci i młodzieży w nowej rzeczywisto­ści społeczno-politycznej, to zespół problemów słabiej rozpoznanych w pedagogice. Współczesne dążenia do uspołecznienia szkoły prowa­dzą do stawiania nowych zadań edukacyjnych.Prezentowana praca Animacja współpracy środowiskowej ma cha­rakter twórczy i w dużym stopniu nowatorski, prezentuje nowe myśle­nie pedagogiczne i pobudza do kontynuacji dyskursu.

ANIMACJA WSPÓŁPRACY ŚRODOWISKOWEJ

Tytuł tego tekstu, brzmiący trochę jak szyld, zapowiadać ma podję­ty w nim cel, jakim jest ogólna prezentacja pojęcia animacji współpra­cy środowiskowej. W zgodzie z koncepcją całości opracowania, kolejne teksty mają to wprowadzające ujęcie uzupełniać i poszerzać o specy­ficzne aspekty i odmiany tego pojęcia, o szczegółowe wersje jego rozu­mienia, widoczne w przykładach praktycznych rozwiązań, itd.Zadanie nie należy do łatwych, bo ów szyld nie jest jednoznaczny.O animacji społecznej, animacji środowiska wiadomo od dawna. Poję­cia te, osiadłszy w języku, szczególnie tym, którym posługują się peda­godzy i politycy społeczni, wysuwają się na pierwszy plan, kiedy do uszu dociera hasło: animacja współpracy środowiskowej. Tymczasem, by bardziej rzetelnie oddać jego znaczenie, należałoby prawdopodob­nie dopełnić je o określenia środowisk uwikłanych we współpracę, podlegającą animacji, jasno wyrazić o jakie środowiska i jakiego rodza­ju współpracę chodzi. Można też szukać zastępników, synonimicznych terminów, które lepiej oddawałyby istotę pojęcia. Z tym jest jednak kło­pot, bo żadne z przychodzących do głowy wyrażeń nie wydaje się dość adekwatne (bo w czym lepsze jest ujęcie: animacja partnerstwa edu­kacyjnego lub animacja współpracy rodziny, szkoły i gminy, a prze­sadne rozciąganie terminu nie ma sensu. Zatem do prezentacji pojęcia pozostaje formuła opisowa, którą tu wykorzystuję.

POJĘCIE ANIMACJI

Wstępem do niej jest krótka wzmianka o pojęciu animacji oraz szcze­gółowych jej rodzajach, z którymi powiązana jest animacja współpracy środowiskowej. Z interpretacji tendencji w zakresie ich rozwoju w pe­wien sposób wynika ów nowy twór, jakim jest opisywany typ animacji. W społeczeństwie wiedzy, w którym żyjemy i w którym zaznaczają się te tendencje, edukacja jest bowiem szczególnie cenionym dobrem, a spo­łeczna uwaga i wysiłki koncentrują się na optymalizacji warunków, w których ona przebiega, na czynieniu jej dobrem ogólnodostępnym.Z nastawień tych wyrasta, wiodąca dla animacji współpracy środowi­skowej i stanowiąca jej główny cel, idea partnerstwa edukacyjnego, któ­re wiązać ma środowiska edukacji, takie jak rodzina, szkoła i lokalna społeczność we współpracy, przynoszącej korzyści wszystkim zaangażo­wanym stronom. O tych zagadnieniach traktuje zasadnicza część tekstu.Kończy go opis roli i funkcji animatorów współpracy środowisko­wej, których zbiorowy wysiłek – jak sugeruję – układa się w kształt ru­chu społecznego, natomiast w wymiarze jednostkowym jest metodą społecznego działania, ale i stylem życia animatora, dla którego wartość ma zaangażowanie, aktywne uczestnictwo w świecie i samorealizacja poprzez dialog.

OPARCIE NA TYPOLOGII

Opierając się na typologii K. Obuchowskiego, o animacji można po­wiedzieć, że jest terminem należącym do języka komunikacji, pozosta­jącego w opozycji do języka operacji. Animacja charakteryzuje się dużą liczbą znaczeń na jednostkę, inaczej niż elementy języka operacji, ewoluujące ku zmniejszeniu tej liczby i stające się przez to coraz mniej przekładalne. Można zatem stwierdzić, że posługiwanie się terminem animacja służy komunikowaniu się ludzi. W związku z tym jednak, że posługujący się nim mogą lokować swoje o nim myślenie w różnych obszarach znaczeniowych i opisywać według zróżnicowanych koncep­cji, prawdopodobny jest pewien chaos. Aby mu zapobiec, w procesie porozumiewania się animację ujmujemy zwykle w sposób konteksto­wy. Jest ona zatem kategorią deskryptywną, wieloznaczną.

ODNIESIENIE DO ZAGADNIEŃ

Animacja, jako pojęcie odnoszone do zagadnień rozwoju społeczne­go, oznacza – dosłownie – ożywianie aktywności jednostek i grup. Może ono dokonywać się w różnych dziedzinach i przebiegać w zróż­nicowanych formach, stąd tak rozumiana animacja ma swoje dookreślenia, rozszerzenia nazwy, precyzujące jej zakres znaczeniowy.Wyróżnia się w ten sposób, szeroko opisywaną w literaturze zagad­nienia, animację społeczno-kulturalną oraz animację społeczno-wychowawczą. Jak piszą badacze, analizujący te animacyjne koncepcje, rodzime ich źródła tkwią w pedagogice kultury i pedagogice społecz­nej, w szczególności zaś w dziele Heleny Radlińskiej, postulującej prze­kształcanie środowiska siłami samego środowiska, jego skuteczną meliorację, ulepszanie, prowadzące do powstawania więzów społecz­nych. To zamysły, koncentrujące się na wyzwalaniu potencjału możli­wości, tkwiącego w jednostce i lokalnych środowiskach, przy czym animacja – zarówno kulturalna, jak i wychowawcza, kierowana do dzie­ci i młodzieży pozostaje w ścisłym związku z edukacją i szkołą.

POSZUKUJĄC OKREŚLENIA

Poszukując uogólniającego określenia dla obu tych podejść, można przywołać stanowisko P. Besnard’a, który animacją nazywał każdą akcję w środowisku, zmierzającą do rozwoju komunikacji wewnętrznej i zbu­dowania struktury życia społecznego, metodę integracji i uczestnictwa. Istotne jest przy tym, że w ten sposób rozumiana animacja wiąże trzy podstawowe procesy: odkrywania (problemów, celów, możliwości, itp.), tworzenia związków (pomiędzy jednostkami, grupami) oraz kreacji (sprzężenie jednostek i grup wskutek działania – często twórczego). Funkcje, jakie spełnia, przedstawia się najczęściej w formułach wy­prowadzonych z podziału, jakiego dokonał P. Besnard, wskazując na funkcje społeczne i kulturalne. Widzi się je – za J. Żebrowskim – jako pięciopunktową klasyfikację: adaptacja, informacja, integracja, komu­nikacja i partycypacja lub też informację zastępuje się funkcją eduka­cyjną, jak czyni to B. Jedlewska.

ZAKRES TYPÓW ANIMACJI

Animacja współpracy środowiskowej wkomponowuje się w powyż­sze klasyfikacje i mieści szereg związków z animacją kulturalną i wycho­wawczą. Twórcy szczegółowych koncepcji w zakresie wyróżnionych typów animacji, czy to kulturalnej i wychowawczej, czy współpracy śro­dowiskowej, w różnym stopniu akcentują i rozwijają wybrane funkcje. Analizując je, można prześledzić tendencje, rysujące stan i perspekty­wy dla tego fenomenu.Uczynił tak holenderski badacz C. van Enckewort, wyróżniając czte­ry koncepcje, wiodące wśród tych, które zaznaczają się w dziewięciu krajach europejskich, objętych badaniem. Przybliżę je tu w kształcie własnej interpretacji, z komentarzem i uzupełnieniami, ponieważ – w zgodzie z planowaną strukturą tego tekstu – stanowią punkt wyjścia do przedstawienia szczególnej animacji środowiska, jaką jest animacja współpracy środowiskowej, wyrastająca z uwarunkowań aktualnej rze­czywistości, w których edukacja i wiedza stanowią priorytet społecz­nych działań.

LICZNE PROGRAMY

Pierwszy typ van Enckewort określił jako koncepcję wspólnotową, w której animacja jest sposobem kształtowania wspólnoty, w szczegól­ności – włączania do niej nowych członków, wyrywania ich z izolacji, zaistniałej wskutek geograficznego przemieszczenia, itp. Występuje w Hiszpanii, Grecji, na Cyprze. Wydaje się, że reprezentowane mogą być w niej liczne programy o charakterze edukacyjnym, kierowane do zróżnicowanych kulturowo środowisk, w których znaczny jest udział emigrantów, uchodźców z innych krajów oraz różnego rodzaju grup ce­lowych – problemowych i biznesowych (np. określone grupy interesu, zawodowe, grupy osób niepełnosprawnych, i in.) przemieszczających się w celu poprawy warunków życia. Zmiana lokalizacji, ustawiczne wędrowanie stanowi kondycję naszej społecznej rzeczywistości w wy­miarze globalnym, zatem koncepcja ta jawić się może jako niezwykle nośna i zyskująca coraz większą popularność w przyszłości. Warto za­znaczyć, w nawiązaniu do tematyki tutaj podejmowanej, że animacja tego rodzaju ma swój charakterystyczny wymiar edukacyjny, wiąże lokal­ne środowisko z poszerzającą się wskutek zaistniałych w nim potrzeb, ofertą edukacyjną szkoły.